نی نی بلاگ

0
0
0
0
2
0
2
0
5
0
4
0
4
0
5
0
4
0
4
0
4

آیا با محبّت زیاد نوزاد را لوس و نازپرورده بار می آوریم؟ (قسمت 2)

در مقاله قبل توضیح دادیم احتیاجات نوزاد مانند نیاز به محبّت و توجّه چگونه باید مثل دیگر نیازهای اساسی اش از جمله آب و غذا به طور تمام و کمال برآورده شود. در این مقاله با هم مرور می کنیم که بر خلاف عقیده عموم برطرف کردن این خواسته ها نه تنها او را لوس و نازپرورده بار نمی آورد، بلکه در شکل گیری شخصیّتش در آینده و ایجاد اعتماد به نفس در او چه نقش مهمّی ایفا می کند.

هرچه نوزاد رشد می کند، بیشتر از مصاحبت والدینش لذّت می برد. زیرا این امر نشانگر اهمیّت آن ها به اوست. هم چنین او از این طریق با بستری بالغانه، که همان روح تعامل اجتماعی است، هم آشنا می شود.

وقتی نوزاد کمی بزرگتر می شود، قادر خواهد بود به تدریج و به طرز فزاینده ای بدون توجّه و مراقبت مداوم دوام آورد. امّا مثلاً وقتی فامیل های دور به شما سر می زنند یا هنگامی که او مریض و خسته می شود و یا به نوعی سرحال نیست،  ممکن است به توجّه بیشتری نسبت به حدّ معمول نیاز پیدا کند. نوزاد می خواهد از این که شما هنوز متوجّه حضورش هستید و به او عشق می ورزید اطمینان کسب کند.
اگر نیاز به توجّه کودک در زمان درستش برآورده گردد، از آن سیراب می شود. همان موقع است که والدین و کودک هر دو احساس راحتی می کنند. ولی اگر به او بی توجّهی شود، نیازش به جای برطرف شدن بیشتر می شود و اشباع نشده باقی می ماند.
بنابراین تلاش های پیش از موعد و اشتباه برای پرورش «حسّ اتّکا به نفس» کودک دقیقاً نتیجه عکس خواهد داشت.

 

کودک و نوزاد لوس و نازپرورده

 

در آخر می توان نتیجه گرفت که اگر نوزادی به خواسته های اساسی اش دست پیدا کند، در او حسّ اعتمادی بنیادی نسبت به آدم های اطراف شکل می گیرد. دادن حس عشق، امنیّت و مراقبت های تربیتی درست، کودک را قادر می سازد تا ناملایمات زندگی را در آینده تحمّل کند. به این ترتیب در کودک برای آینده شخصیتی بامحّبت، دلسوز و متمدّن را پایه ریزی می کنیم، نه لوس و نازپرورده!

 

منابع:

ترجمه شده از سایت چایلد دیوِلاپمِنت میدیا

0
6

آیا با محبّت زیاد نوزاد را لوس و نازپرورده بار می آوریم؟ (قسمت 1)

آیا با توجّه و محبّت زیاد و به اصطلاح ناز نوزاد را کشیدن، خطر لوس و نازپرورده شدن بیش از حدّ آن ها وجود دارد؟ آیا ما با این کار آن ها را تبدیل به موجوداتی می سازیم که همیشه به ما وابسته هستند؟ آیا توقّع خواهند داشت هر چیزی بخواهند باید برای آن ها فراهم کنیم؟ پاسخ این سؤال با قاطعیّت تمام «نه» است!

 

کودک و نوزاد لوس و نازپرورده

 

به عنوان مثال، کودکانی که مدرسه می روند، به طور کلّی تا حدّی از قدرت تصمیم گیری و تعامل اجتماعی برخوردار هستند. آن ها باید بدانند که چگونه با فروتنی واقعی با مردم برخورد کنند. همچنین در محیط های اجتماعی و ارتباط با انسان های دیگر رفتاری محترمانه و متمدّنانه داشته باشند.
بر خلاف این، نوزادان موجوداتی کاملاً بی پناه هستند. والدین باید برایشان غذا، مکانی امن و محبّت فراهم آورند و آن ها را تمام و کمال تحت حمایت قرار دهند. زیرا بقا و ادامه زندگی نوزاد تماماً به این امر وابسته است.

 

چرا نوزاد گریه می کند؟

وقتی نوزاد گریه می کند، این بدین معناست که واقعاً به چیزی نیاز دارد.  گاهی اوقات این گریه می تواند برای تأمین نیازهای اساسی نوزاد مثل غذا، حمّام و گرم نگه داشته شدن باشد. در مواقع دیگر، تنها برای رفع احتیاجی ساده مثل خواستن توجّه است و ممکن است بارها هم تکرار شود.
توجّه به نوزاد و خواسته هایش تک بعدی نیست، بلکه به او حسّ نزدیکی ، اشتیاق و عشقی که خواستارش است را هم القا می کند. نوزادان، به خصوص در ماه های ابتدایی تولّد، حسّاس ترهستند. آن ها برای جلوگیری از ترس تنها ماندن، نیاز دارند تا از تماس فعّال با محیط و آدم های اطرافشان مطمئن باشند.

ارتباط هایی فعّال و این چنینی، نوزاد را متقاعد می سازد که محیطش استوار و قابل اعتماد است. وقتی که این اعتماد شکل بگیرد، او دیگر برای برآورده شدن خواسته هایی مثل جلب توجّه، به دنبال اطمینان مجدّد نخواهد بود. اگرچه ممکن است درخواستش را هر بار تکرار کند، ولی دیگر این نیاز ریشه در ترس نخواهد داشت.

در مقاله بعد توضیح خواهیم داد برطرف کردن احتیاجات نوزاد چه نقش مهمّی در رشد او و ساختن شخصیّت و شکل گیری اعتماد به نفسش خواهد داشت.

0